Naruto CH 449: ดอกไม้แห่งความหวัง
posted on 04 Jul 2009 17:02 by bondstp in SpoilerNarutoNaruto Club Thailand
Naruto CH 449: ดอกไม้แห่งความหวัง
Credit: http://www.vrnct.com/forums/index.php
นางาโตะ: GEDO RINNETENSEI NO JUTSU
นารูโตะ: !?
โคนัน: นางาโตะ! นาย..!!
นางาโตะ: โคนัน...มันจบแล้ว....ชั้นมีตัวเลือกใหม่แล้ว...ตัวเลือกที่ชั้นเคยถอดใจมาก่อน
นารูโตะ: อะไร? นั่นมันคาถาอะไร!?
โคนัน: ....
โคนัน: ใครก็ตามที่ได้ครอบครองเนตรสังสาระ...ก็จะสามารถใช้วิชาเพน 6 วิถีได้....หลายคนกล่าวว่าแม้แต่วิชานี้ยังไม่อาจควบคุมความเป็นความตายได้
โคนัน: นางาโตะนี่แหละ...คือเพนวิถีที่ 7 ผู้ซึ่งสามารถความคุมการเกิดและการตายได้
PAGE 2
นางาโตะ: GIDO...
โคนัน: ....(ถ้าเค้ายังใช้คาถานั้นด้วยจักระเพียงแค่นี้ล่ะก็.....)
(....ถึงอย่างงั้น เค้าก็ยังอยากจะฝากความหวังไว้กับเด็กคนนี้)
โคนัน: ....
(เป็นเด็กที่ประหลาดมาก...เค้าสามารถเปลี่ยนแปลงความคิดของนางาโตะได้อย่างสมบูรณ์)
PAGE 3
นินจาโคโนฮะ: ...นั่นมันอะไร ?
PAGE 4
ปู่กบ: แม่อุ้ย...นี่มันที่ไหนกันเนี่ย...
ย่ากบ: กรี้ดดดดดดดดด....
ซากูระ: (ฟุกาซากุ ตายไปแล้วจริงๆ ชั้นมั่นใจ!)
ซากุระ: (...แต่นี่มัน...อะไรกัน.....เกิดอะไรขึ้นกันแน่...?)
อิโนะ: ห้ะ....?
ชิกามารุ: ...เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
PAGE 5
พ่อของอิโนะ: เกิดอะไรขึ้น...?
พ่อของชิกามารุ: ดูเหมือน นารูโตะ จะจัดการทุกอยา่งแล้วสินะ
เซียนกบใหญ่: มันจบลงแล้ว
กามะบุนตะ: เกิดอะไรขึ้นหนะ?
เซียนกบใหญ่: ก็เหมือนที่ชั้นเคยทำนายไป...แต่ชั้นไม่นึกเลยว่าลูกศิษย์ของจิไรยะทั้ง 2 คนจะเป็นเด็กในคำทำนายทั้งคู่...เด็ก 2 คนนี้จะนำความเปลี่ยนแปลงมาสู่โลกนินจา
เซียนกบใหญ่: บางที...สิ่งเหล่านี้อาจจะถูกลิขิตไว้อยู่แล้วก็ได้...ตั้งแต่วันที่จิไรยะตกลงที่จะไม่ถอดใจ...
เซียนกบใหญ่: ...หนังสือเล่มนั้น...ก็คือกุญแจในการเปลี่ยนแปลงโลกนี้นั่นเอง...
พ่อของคาคาชิ: อืม....ลูกก็มีปัญหาอยู่เหมือนกัน
คาคาชิ: ครับ..
พ่อของคาคาชิ: แต่ก็...พ่อไม่คิดว่าเรา 2 คนจะต้องมาจบชีวิตเร็วขนาดนี้
คาคาชิ: ...
พ่อของคาคาชิ: ถึงแม้อายุของพวกเราจะไม่น้อยเหมือนตอนแม่ของลูกก็ตาม...
PAGE 7
คาคาชิ: ...
คาคาชิ: แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม....พ่อก็ได้ทำสุดความสามารถแล้ว
คาคาชิ: ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วครับ....
พ่อของคาคาชิ: ...
คาคาชิ: พ่อยอมทำลายกฎเกณฑ์เพื่อสิ่งนั้น...
คาคาชิ: ผมภูมิใจในตัวพ่อครับ....
PAGE 8
พ่อของคาคาชิ: ขอบใจ..ลูก
คาคาชิ: !!
นารูโตะ: เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?...เค้าเป็นอะไรไป!?
คัตซึยุ: คนในหมู่บ้านเริ่มฟื้นขึ้นมาแล้ว
นารูโตะ: !?
คัตซึยุ: ...แล้วก็..
PAGE 9
จิไรยะ: (ชั้นจะอยู่กับเด็กพวกนี้จนกว่าเค้าจะดูแลตัวเองได้....อย่า่งน้อยมันก็เป็นสิ่งที่ชั้นทำได้)
นางาโตะ: มันยังมีเวลาพอที่ชั้นจะช่วยคนที่ชั้นฆ่าไปตั้งแต่ชั้นมาถึงโคโนฮะ
นางาโตะ: อย่า่งน้อยมันก็เป็นสิ่งที่ชั้นทำได้...
คาคาชิ: ห้ะ...อะไรกัน!?
พ่อของคาคาชิ: ดูเหมือนจะยังไม่ถึงเวลาของลูกนะ...ลูกยังมีตั้งหลายเรื่องที่ต้องทำ
คาคาชิ: พ่อครับ...
พ่อของคาคาชิ: พ่อดีใจที่ได้พูดคุยกับลูก...ขอบใจที่ลูกยกโทษให้พ่อ....แค่นี้พ่อก็หมดห่วงแล้วล่ะ...
พ่อของคาคาชิ: ในที่สุด พ่อก็จะได้ไปพบแม่ของลูกซะที...
PAGE 11
พ่อของโจจิ: คาคาชิด้วยเหรอเนี่ย!!
คาคาชิ: ...เกิ...เกิดอะไรขึ้นน่ะ....
โจจิ: ครูคาคาชิ!!
คัตซึยุ: ชั้นจะอธิบายให้ฟังเอง...
นางาโตะ: ...แค่ก...แค่ก...
นารูโตะ: ...นาย....!
นางาโตะ: สงครามนำพาซึ่งความตาย...บาดแผล...และความเจ็บปวดมาสู่ทั้ง 2 ฝ่าย
นางาโตะ: มันไม่มีอะไรยากไปกว่าการเห็นคนที่เรารักต้องตาย...
นางาโตะ: ....แต่นายเชื่อ....ว่าพวกเค้าจะไม่ตาย...
นางาโตะ: โดยเฉพาะ...คนที่ไม่รู้จักสงคราม...อย่างเด็กรุ่นนาย
นางาโตะ: ...นายพยายามที่จะหาความหมายของการตาย...
นางาโตะ: ...แต่ว่า...มันก็จะมีแต่ความเจ็บปวดและความเกลียดชังเท่านั้น...ซึ่งนายเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง
PAGE 12
นางาโตะ: การตายอย่างเศษสวะ....ไม่ได้ทำให้ความเกลียดชังและความเจ็บปวดจางหายไปได้
นางาโตะ: นี่แหละ...สงคราม
นางาโตะ: และนี่...คือสิ่งที่นาย...นารูโตะ...ต้องเจอ
นางาโตะ: หึ..
นางาโตะ: หนังสือนั่น...และนาย...มันเหมือนถูกลิขิตเอาไว้
นางาโตะ: หรืออาจจะ...
นางาโตะ: เป็นฝีมือของ...พระเจ้าตัวจริงก็ได้...
PAGE 13
นางาโตะ: ตอนนี้...บทบาทของชั้นคงต้องจบลงแล้ว...
นางาโตะ: นารูโตะ...นายจะ...สามารถทำมัน...
PAGE 14
นารูโตะ: เธอจะเอาเค้าไปด้วยเหรอ?
โคนัน: ร่างพระเจ้านี้ถูกสร้า่งมาจากร่างของยาฮิโกะ...เค้าเป็นคนที่สำคัญกับพวกเรามาก
นารูโตะ: นั่น...ยาฮิโกะเหรอ?
นารูโตะ: แล้วเธอล่ะ...ชั้นไม่อยากนึกเลยว่าเธอจะกลับไปร่วมกับแสงอุษาอีก
โคนัน: ชั้นกับแสงอุษา...มันจบลงแล้ว...นางาโตะและยาฮิโกะคือทุกสิ่งทุกอยา่งของชั้น
PAGE 15
โคนัน: ความฝันของยาฮิโกะและนางาโตะ...
โคันน: ถ้าพวกเค้าฝากความหวังไว้ที่นาย...นายนั่นแหละ...คือความฝันของพวกเค้า
โคันน: นางาโตะเชื่อมั่นในตัวนาย...ชั้นก็จะเชื่อด้วย
โคนัน: อาเมะงาคุเระจะช่วยนายให้ความฝันนั้นเป็นจริง
นารูโตะ: ...
จิไรยะ: (ถ้าชั้นไม่สามารถหาคำตอบนั้นได้...มันก็ขึ้นอยู่กับเธอแล้วว่าเธอจะทำอะไร)
นางาโตะ: (ชั้นจะเชื่อนาย...อุซึมากิ นารูโตะ)
นารูโตะ: ชื่อ "นารุโตะ" และความพยายามที่ไม่ท้อถอย....รวมถึงความเจ็บปวด
PAGE 16
นารูโตะ: นั่นเป็นสิ่งที่ อาจารย์ และั ลูกศิษย์ ของเค้าส่งถ่ายมาให้ชั้น
โคนัน: ....
โคนัน: ครั้งนี้...ชั้นหวังว่าดอกไม้นี่จะเป็นดอกไม้แห่งความหวังที่จะไม่สูญสลายไป
PAGE 17
นารูโตะ: (คอยดูต่อไปนะ...ตาเซียนลามก)
ซาสึเกะ: เตรียมตัวให้พร้อม เราจะออกเดินทางกันแล้ว
ซุยเงสึ: แผลของนายหายแล้วเหรอ?
ซาซึเกะ: ใช่
ซาสึเกะ: พวกเราจะมุ่งหน้าไปโคโนฮะ
ข้อความ-(นารูโตะเติบโตขึ้นอีกครั้ง....ครั้งหน้า...การพัฒนาครั้งใหม่)